اجتماعیروانشناسینوروساینس

یادگیری مشارکتی و انگیختگی: نقش دستگاه اعصاب سمپاتیک

پژوهشگران دانشگاه اولو فنلاند، دانشگاه گوته آلمان، و دانشگاه آزاد هلند، در پژوهشی اشتراکی به تاثیرات متقابل یادگیری مشارکتی و انگیختگی بر اساس فعالیت دستگاه اعصاب سمپاتیک پرداختند.

روش:

در این پژوهش آزمایشی تعداد ۲۴ نفر دانش‌آموز  دبیرستانی شرکت نمودند. پرسشنامه یادگیری، مچ‌بند Empatica برای سنجش فعالیت الکتریکی پوست، و اکسلرومتر برای سنجش میزان انگیختگی بعنوان ابزارهای پژوهش بکار رفتند. برای سنجش روابط بین یادگیری مشارکتی و انگیختگی شرکت کنندگان در دو جلسه فیزیک پیشرفته به صورت گروه‌های سه نفره شرکت نمودند.

نتایج:

  1. در بیشتر اوقات در فرآیندهای یادگیری مشارکتی، سطوح انگیختگی افراد با یکدیگر متفاوت است.
  2. در سنجش روابط بین یادگیری مشارکتی و انگیختگی، انگیختگی افراد زمانی با هم برابر است که در سطح پایین باشند.
  3. در کمتر از ۴% موارد در یادگیری مشارکتی، سطح انگیختگی افراد بطور همزمان بالا است.
  4. در بررسی یادگیری مشارکتی و انگیختگی، سرایت انگیختگی به صورت فرد به فرد و با تاخیر چندثانیه تا چند دقیقه (معمولاً ۱ دقیقه) است.

راهبردهای کارکردی:

  • در سیستم‌های یادگیری مشارکتی، تعداد افراد در هر گروه زمانی در حد بهینه است که دو نفر باشند.
  • زمانی که تعداد افراد در یادگیری مشارکتی (گروهی) بیش از دو نفر باشد، افراد نمی‌توانند بعنوان عامل انگیزشی همدیگر عمل کنند.
  • در بررسی روابط بین یادگیری مشارکتی و انگیختگی، تحریک فرد کم انگیزه توسط فرد با انگیزه بالا تنها به صورت یک به یک است، یعنی باید در محیطی اختصاصی با یکدیگر باشند تا پدیده سرایت انگیختگی رخ دهد.
  • استفاده از ابزارهای تقویت یادگیری و انگیزش، کمک شایانی به بهینه‌سازی یادگیری مشارکتی می‌نمایند.

Sympathetic arousal commonalities and arousal contagion during collaborative learning: How attuned are triad members?

Abstract

This article explores the dynamics of collaborative learning in the classroom from the perspective of the commonalities and interdependence in the degree of physiological activation from the sympathetic nervous system (i.e., sympathetic arousal) of group members.

Using Empatica E4 wristbands, electrodermal activity—to derive arousal—was measured in 24 high school students working in groups of three (i.e., triads) during two runs of an advanced physics course. The participants met three times a week over six weeks for lessons of 75 min each.

Most of the time (≈۶۰–۹۵% of the lesson) the triad members were at different arousal levels, and, when they were on the same level, it was mainly the low arousal (or deactivated) level. Less than 4% of the time were the triad members simultaneously in high arousal. Possible within-triad arousal contagion cases (71.3%) occurred mostly on a one-to-one basis and with a latency from within a few seconds up to 10 min, but usually within 1 min.

This study supports the view that only small parts of group work are collaborative, as far as the synchronicity and coordination which collaboration presupposes. Although exploratory, results also illustrate the affordances of physiological measures to characterize collaborative processes.

 

Keywords

Collaborative learning, Interpersonal physiology, Sympathetic arousal, Arousal contagion, Biosensors, Electrodermal activity, physiological measures, synchronicity, the sympathetic nervous system, interdependence

لینک منبع پیشنهادی برای مطالعه بیشتر 👇🏻(further reading)👇🏻

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا